…schreef de Belgische kunstenaar René Magritte bijna 100 jaar geleden op een schilderij die een pijp voorstelde. Met andere woorden: “wat u gemakshalve denkt dat het is, is het daarom niet echt, even doordenken aub…” was z’n les. En dat is exact wat het Hof van Cassatie nu aan een paar overijverige fiscale controleurs diets gemaakt heeft. De dames/heren van dienst vonden het nochtans heel simpel bij een fiscale controle: de collega’s van de directe belastingen hadden een akkoord met de belastingplichtige dat bepaalde kosten duidelijk overdreven waren voor dat soort bedrijf en dus waren die kosten (op basis van Artikel 53,10° WIB 92 voor de puristen onder u) niet aftrekbaar in de vennootschapsbelastingaangifte. Die tak van de fiscaliteit noemt dat “kosten die op onredelijke wijze de beroepsbehoeften overtreffen”. Oké, niet geschoten is altijd mis, dus de ondernemer in kwestie had gegokt, maar verloren en kon zich daar bij neerleggen…
“Heigh-ho, heigh-ho, it’s off to work we go” dachten de btw-controleurs die ook aan de tafel zaten bij die controle, wij schieten ook in gang en verwerpen dus de btw-aftrek op die verworpen kosten en zo zijn wij ook weer logisch en nuttig bezig geweest. Daarvan was ons Hof van Cassatie dus uiteindelijk helemaal niet overtuigd. Het is niet omdat je in het ene wetboek wat leest (in casu in het WIB, dus het Wetboek van Inkomstenbelasting) dat je mag besluiten iets bijgeleerd te hebben betreffende de toepassing van een ander wetboek (in casu het WBTW, het Wetboek BTW). De beoordeling van de aftrekbaarheid van btw hangt samen met de vraag naar de finaliteit van die aangekochte goederen of diensten: leiden zij tot uitgaande handelingen (verkoop van goederen of levering van diensten) waarop btw van toepassing is? Zo ja, dan zijn die (abstractie makend van heel specifieke wetsartikelen in het WBTW) aftrekbaar volgens Artikel 45 WBTW. Dus komt er helemaal geen btw-verdriet kijken bij dit hele verhaal.
Dat de ambtenaren al eens te voortvarend zijn, ochot, we zullen het maar positief kaderen als “enthousiasme op het werk” zeker? Maar dat dan helemaal tot Cassatie moet gegaan worden om dit uit te klaren, vinden we toch een gortig staaltje van “ik moet de rekeningen niet betalen, dus ik ga lustig mijn beentje stijf houden”. Wat is me dat voor een verspilling van overheidsmiddelen…☹
